Teek away

Ook zo dol op teken? Je weet wel, die ieniemini zwarte beestjes met acht pootjes die vanuit het hoge gras op je loeren, klaar om je te bespringen. In het Spaans heten ze garapattas, letterlijk vertaald ‘potenvastpakker’. Ik mag ze wel, die kleine bloedzuigertjes. Daar ging wel wat aan vooraf.

DOOR: IRENE OERLEMANS

Op de televisie zag ik een uitzending van Floortje blijft thuis. Floortje was te gast bij Jurjen Annen, de oprichter van de Bosbeweging. In de uitzending kon je zien hoe het ook in Nederland mogelijk is om het gehele jaar op blote voeten te lopen en hoe je in het bos kunt verdwijnen. En ik hoorde dit: ‘Mijn pensioen is een boomgaard met fruitbomen.’ Dat raakte me. Ik wil ook zo’n boomgaard om van te leven als ik oud ben, dacht ik meteen. Na de uitzending zocht ik de Bosbeweging-site op en schreef me direct in voor de jaaropleiding ‘Leven met de natuur’. In de toekomst ben je niet meer te gast, maar maak je deel uit van het bos. Die zin, daar sloeg ik op aan. Wie wil er nou niet één zijn met het bos en haar dieren. Bovendien had ik een diep gekoesterde wens: alleen in het bos slapen zonder bang te zijn. Zou deze jaaropleiding me daarbij kunnen helpen?
In de hittegolfweek van zomer 2020 ging midden op de Veluwe de training van start. Tien dagen de tijd om de basisvaardigheden onder de knie te krijgen. Om een indruk te krijgen van de activiteiten: we leerden wol vilten, water zuiveren, touw twijnen, ganzen en vissen slachten, vuur maken, een onderkomen bouwen van bladeren, onzichtbaar bewegen door de nacht, bot bewerken, pijlen maken, geruisloos sluipen als een vos en huiden looien. Super enthousiast begon ik aan de PO I en PO II (Primitief Overleven I en II) training. Dat het 38 graden was en de hele week bleef, mocht de pret niet drukken. Horloges, aanstekers en telefoons werden door zo’n twintig mensen vrijwillig opgeborgen, sokken en schoenen gingen uit. Dat voelde even onwennig maar dat was in feite juist bevrijdend. En zo begon ik langzaam te wennen aan het leven in een stam. De band tussen mensen is sterk. Stammen wij eigenlijk niet van de apen af? Op onze handen en voeten kropen we door het bos. Onze lippen reikten tussen het groen naar de blauwe bosbessen. Lachend en spelend als beren duikelden we over elkaar heen en rolden we door het zachte mos van de helling. Het kind in mij werd herboren. Het was heerlijk om de hele dag in de natuur te zijn. Het was fantastisch om de vaardigheden van onze voorouders te leren. ‘s Avonds zaten we doodmoe en blij bij het kampvuur oerliederen te zingen. Ik voelde me intens gelukkig, dat gevoel kon niets of niemand me ontnemen. Toch…?

Bij de allereerste zonnestralen op dag twee hoorde ik: ‘Ieieieie! Kan iemand me even helpen ik heb een teek.’ Bezorgd speurde ik direct langs mijn armen en benen en even later stond ik half naakt op mijn blote voeten in het natte gras. Mijn bosbuddy deed een check bij mij en visa versa. Totaal vijf teken, dat scheen nog mee te vallen. Links en rechts om me heen werden er veel meer gevonden. Bij een oudere dame met slechte ogen, ze dacht daarom dat ze teken-vrij was, vond ik het viervoudige. Daar schrok ik van. Twintig teken op één dag! Dat wierp een behoorlijke schaduw over de op komst zijnde bosactiviteiten. Veel minder onbezorgd kroop ik die dag door de bladeren. Op elk mogelijk moment scande ik over mijn huid naar de onheilspellende beestjes. De ziekte van Lyme is tenslotte niet niks. De tekencheck werd een obsessie. Mijn buddy en ik, beiden uitgerust met een onwijs scherpe blik en goed pincet, werden als favoriet geboekt om teken te verwijderen. Door ons fanatisme en de zorgvuldigheid waarmee we werkten, gaan we nu door het leven met de eretitel de ‘teek aways’. Daar zijn we natuurlijk best trots op.

Maar goed, de teken waren een behoorlijke domper op de feestvreugde. Op dag vijf stonden mijn buddy en ik zowat in tranen een soort van emotioneel beklag te doen bij Jurjen. We konden niet goed met de tekenstress overweg. Het maakte ook dat we ‘s nachts, in onze hut van bladeren, geen oog dicht deden. Wat konden we doen? Jurjen stelde voor om ieder een positieve eigenschap van de teek te benoemen. Een positieve eigenschap? Dat veroorzaakte even een moment van kortsluiting in ons hoofd. Waren die er dan? We pijnigden onze hersens, en yes, ik vond er één. Opgewonden stak ik mijn hand op: ‘Mag ik beginnen?’ De teek zorgt ervoor dat er minder mensen in het bos komen, dat is gunstig voor de natuur. Lang leve de teek! Ja, daar werden we allemaal blij van. Jurjen benoemde dat wanneer de teek verschijnt, het ook lekker warm weer is. Chapeau voor de teek. Yvon voegde eraan toe dat de teek voor verbinding zorgt. We zaten elkaar immers elke dag uitgebreid te vlooien en dat schept een band. Hiep hiep hoera voor de teek.
Blij keken we elkaar aan. Het hielp, de positieve eigenschappen van de teek werkten stress reducerend op ons zenuwstelsel. Opgetogen gingen we die avond richting onze boshut. Eindelijk rustig slapen, wel eerst even vlooien natuurlijk. Al was het maar voor het saamhorigheidsgevoel.

[su_box title=”Commentaar van Gijs de Swarte” box_color=”#AF0728″ radius=”0″]Irene Oerlemens neemt je mee in het bos en je kunt het gras bijna tussen je tenen voelen. Ze hanteert een vloeiend taalgebruik en combineert dat met grappige vondsten. Er zit een sterke spanningsboog in het verhaal en een heerlijke uitsmijter op de koop toe. Je krijgt tijdens het lezen vanzelf een beetje jeuk, of je nou wilt of niet. Mooi geschreven![/su_box]