Multiculturele banden

Bent u de beroemdheden die kinderen uit Afrika adopteren zat? Als u nu ‘ja’ zei, begrijp ik dat heel goed. Maar het is niet allemaal slecht. Ik ben namelijk ook geadopteerd. Ik groeide op op het platteland van Oeganda. Ik verloor mijn beide ouders toen ik nog heel jong was. Toen zij overleden, kwam ik in aanraking met alle denkbare negatieve gevolgen van armoede. Ik was dakloos en at uit de vuilnisbak, om maar wat te noemen.

DOOR: CHRISTOPHER ATEGEKA

Maar mijn leven veranderde toen ik in een weeshuis werd ondergebracht. Ik viel onder een programma waarbij mensen een weeskind uit de derde wereld sponsoren. Toen ik eenmaal een sponsor had, kreeg ik de kans om naar school te gaan. Dat begon in Oeganda waar ik de basisschool en middelbare school doorliep. De manier waarop dit specifieke programma werkte was dat, wanneer je de middelbare school had afgerond, je een vak ging leren. Je werd timmerman, monteur of iets in die richting. In mijn geval ging het anders. Mijn sponsor-familie, de familie die mij maandelijks 25 dollar stuurde en die ik nog nooit had ontmoet, zei ‘we zouden je graag naar de universiteit sturen’. Maar het wordt nog beter.

Slaap

Ze zeiden: ‘als je de papieren voor elkaar krijgt, sturen we je naar een Amerikaanse universiteit’. Dus, met hun hulp, ging ik naar de ambassade en diende een visum-verzoek in. En ik kreeg dat visum ook. Ik herinner het me als de dag van vandaag. Ik liep de ambassade uit met een papiertje in mijn hand, en een glimlach op mijn gezicht. Ik wist dat mijn leven ging veranderen. Die avond ging ik naar huis en sliep met mijn paspoort in bed. Ik was zo bang dat iemand het zou stelen.

Ik kon niet in slaap vallen, bleef het maar aanraken. Maar ik kreeg een goed, veilig idee. Ik dacht, als ik hem nou in een plastic zak doe en buiten begraaf, dan kan niemand er bij. Dus dat deed ik. Maar toen ik terug in het huis was, kon ik toch niet in slaap vallen. Ik was zo bang dat iemand me gezien had. Dus ging ik terug, haalde het weer uit de grond en hield het de hele nacht bij me. Het was een angstige nacht.

Toen ik naar de VS ging, was dat de eerste keer dat ik een vliegtuig zag. Laat staan dat ik er ooit in had gezeten om naar een ander land te vliegen. Het was 15 december 2006, acht over zeven ’s avonds. Ik zat in stoel 7A in het vliegtuig van Fly Emirates toen een van de mooiste vrouwen die ik ooit had gezien, een stewardess met een rood hoedje en een witte voile, naar me toe liep. Ik was doodsbang, ik had geen idee wat ik aan het doen was. Ze gaf me een handdoekje. Een warme, vochtige en spierwitte handdoek. Ik keek naar die handdoek alsof ik water zag branden. Geen idee wat ik met dat rotding moest doen.

Ik heb die handdoek nog steeds

Dus ik deed wat iedereen in die situatie zou doen. Ik keek om me heen om te zien wat de andere mensen ermee deden. Let wel, ik had zojuist zeven uur lang in een busje, dat van mijn dorpje naar het vliegveld reed, gezeten. Dus ik pak die handdoek, veeg mijn gezicht er mee af, net als alle anderen. Ik kijk er naar en…. modderbruin. Ik schaamde me zo erg dat toen ze terug kwam om de handdoek weer mee te nemen, ik de mijne niet gaf. Ik heb die handdoek nog steeds.

Liefde

In Amerika openden deuren zich voor mij die me in staat stelden mijn volledige potentie te vervullen. Ik weet nog dat toen ik aankwam, mijn sponsor-familie me omhelsde. Ze moesten me letterlijk alles nog leren: ‘dit is een magnetron, dit is een koelkast’. Allemaal dingen die ik nog nooit had gezien. Het was ook de eerste keer dat ik een nieuwe, andere cultuur meemaakte. Deze vreemdelingen toonden me ware, oprechte liefde. Deze vreemdelingen lieten me zien dat ik ertoe deed, dat mijn dromen ertoe deden.

Deze mensen hadden zelf ook twee biologische kinderen. En toen ik erbij kwam, had ik ook behoeftes. Ze moesten me Engels leren, ze moesten me alles leren, waardoor ze heel veel tijd met mij moesten doorbrengen. Daardoor werden hun kinderen een beetje jaloers. Dus, als u zelf ook ouder bent en u heeft puber-kinderen die helemaal niets met uw liefde en aandacht te maken willen hebben, heb ik een tip: adopteer een kind. Lost alles op.

Uiteindelijk behaalde ik twee graden als ingenieur aan een van de beste universiteiten ter wereld. Ik moet zeggen, talent is universeel, maar kansen niet. Ik dank dit alles aan de mensen die multiculturalisme, liefde, empathie en medeleven voor anderen omarmd hebben. We leven in een wereld die gevuld is met haat. We bouwen muren, de Brexit, xenofobie om er maar een paar te noemen. Multiculturalisme kan een antwoord zijn op deze slechtste, menselijke eigenschappen.

Ik zou u willen vragen zelf ook een jong kind multiculturalisme te helpen ervaren. Ik garandeer u dat het hun leven zal verrijken en in ruil zal het ook uw leven verrijken. Misschien, als bonus, schrijft het zelf wel ooit een artikel in dit blad. We kunnen hypocrisie en racisme er niet mee oplossen, maar we kunnen wel kinderen opvoeden die een positieve, inclusieve, verbonden wereld vol empathie, liefde en compassie creëren.

Liefde overwint alles.

Dit is een Nederlandse vertaling van een TED talk