Debora Molenaar: ‘Zelfs al is het maar voor één ander mens’

Wat er ook over ons bestaan te melden valt, er zijn altijd mensen die het voor anderen willen verbeteren. Van kinds af aan meegekregen, door persoonlijke ervaringen geïnspireerd geraakt, intrinsiek aanwezig? Aan het woord Debora Molenaar van World Vision Nederland. Missie: wereldwijd kinderen in de meest kwetsbare omstandigheden in staat te stellen uit armoede op te staan.

Hoe ben je tot dit werk gekomen?

‘Ik was een jaar of twaalf en Jane, een vrouw uit Nigeria kwam in ons dorp in Zeeland wonen. Oud-Vossemeer, er woonden zo’n drieduizend mensen en niemand van kleur. Niemand sprak haar aan. Maar mijn ouders deden dat wel. Ik kan me nog heel goed herinneren dat mijn vader haar ging helpen toen haar voordeur kapot was. Dat simpele gebaar van, we geven om je en we willen graag dat je je hier thuis voelt, heeft me mede gevormd. Natuurlijk met de opvoeding waar dat een logisch onderdeel van was. Ik ben pedagogische wetenschappen gaan studeren en daarna een aantal jaar in Griekenland gaan wonen, waar ik op Lesbos en Samos met vluchtelingen werkte. Het besef dat in Nederland geboren zijn een voorrecht is, is door de jaren alleen maar sterker geworden. Bij World Vision houd ik me bezig met het werven van subsidies en ben ik eindverantwoordelijk voor wat er ter plaatse met die fondsen gebeurt.’

Kun je in het kort beschrijven wat World Vision doet?

‘World Vision werkt in 100 landen met 35.000 medewerkers, waarvan het overgrote deel lokaal is. Ons werk rust op drie pijlers. De eerste is ontwikkelingssamenwerking, langdurige projecten gericht op structurele verbetering voor de kinderen. De tweede is noodhulp bij acute crises. De derde is lobby en beleidsbeïnvloeding, waarbij we overheden en internationale organisaties proberen te bewegen tot betere beslissingen. We kijken altijd naar wat er wél mogelijk is, ook in de moeilijkste omstandigheden.’

Er is nogal wat gaande in de wereld. Welke impact hebben crises in het algemeen op het leven van kinderen?

‘Een crisis raakt alle aspecten van hun leven tegelijk. Kinderen verliezen toegang tot onderwijs. Akkers verdwijnen. Inkomens vallen weg. Er is geen voedselzekerheid meer, honger en kwetsbaarheid nemen toe. Vrouwen en kinderen zijn extra kwetsbaar voor alle soorten geweld. Daarbovenop komen problemen als gebrek aan schoon drinkwater en achteruitgang van de fysieke gezondheid. De nood is groot maar we zien wereldwijd de tendens dat overheden zich terugtrekken. Ook de Nederlandse overheid bezuinigt.’

Wat zijn de grootste probleemlocaties op het moment?

‘De situatie is op meerdere plekken tegelijk ernstig. In Soedan is de crisis al lang gaande zonder uitzicht op verbetering. In Congo speelt al sinds 1994 een min of meer permanent conflict. Met gewapende groepen die vechten om de controle over de mineralen en metalen die worden gebruikt in batterijen voor de groene transitie en in telefoons. De lokale bevolking lijdt hier zwaar onder. In het Midden-Oosten is voortdurende escalatie gaande. Denk aan in Libanon en Gaza, met de dreiging van een bredere confrontatie met Iran. En in Afghanistan is de Taliban aan de macht en betaalt de bevolking ondertussen de prijs.’

Je was recent in Congo. Wat heb je daar gedaan?

‘In Zuid-Kivu heb ik gekeken naar de impact van onze projecten op lokaal niveau, met name op het gebied van watervoorziening, sanitatie en hygiëne. De Nederlandse overheid heeft besloten de financiering voor projecten in Congo te verminderen, of zelfs helemaal stop te zetten. Dat maakt het bezoek des te urgenter. Je wilt met eigen ogen zien wat er op het spel staat. Ik ben er vaker geweest en ben er in zekere zin aan gewend, maar het blijft je raken; kapotgeschoten schoolgebouwen, schoolbanken die als brandhout worden gebruikt, kogelgaten in de muren.’

Kun je een voorbeeld geven van succesvolle concrete hulp? Iets waarvan je zegt, ja, daar doe ik het voor?

‘Ik sprak met Marie, een meisje van dertien. Elke dag moest ze twee uur lopen om water te halen. Dan heb je het niet alleen over de tijd die dat kost, maar ook over het risico voor zo’n kind, alleen op pad. Bovendien, hoeveel water kan ze dragen? Vaak is dat natuurlijk niet genoeg. Wij hebben vlak naast haar dorp een waterreservoir gebouwd. Nu heeft ze schoon drinkwater om de hoek. Dat klinkt misschien klein, maar dat is het zeker niet. Zoiets verandert alles. Ze is gezond. Ze is beschermd. Ze kan naar school en gewoon kind zijn, spelen met andere kinderen. We zijn in Nederland vaak ver weg van dit soort realiteiten, maar als je met beide ogen concrete verbetering ziet, zelfs al zou dat maar voor één ander mens zijn, dan weet je, hier gaat het om. Dit is waardevol.’

‘Het besef dat in Nederland geboren zijn een voorrecht is, is alleen maar sterker geworden’

Meer informatie: www.worldvision.nl

Tekst: Gijs de Swarte