Kees van Son Beschermt de ontastbare natuur

Als kleine jongen wist Kees van Son het zeker: later wilde hij boswachter worden, net als zijn opa. ‘Mijn opa was kruidenier, jager en visser. Maar hij was bovenal een natuurliefhebber. Ik heb hem nooit gekend, maar bij ons thuis in het trapgat hing een schilderij van hem in een groen pak met een geweer over zijn schouder en een hond aan zijn voeten. Ik was vier jaar oud toen ik tegen mijn moeder zei: “Dat wil ik ook!”. En dat heb ik altijd volgehouden.’

Inmiddels is hij 53 jaar verder en heeft hij zijn eigen groene tenue. Van Sons werkgebied is de Drentsche Aa. Daar geeft hij regelmatig rondleidingen door het landschap. ‘Daarbij laat ik mensen niet alleen de tastbare natuur beleven, maar ook het ontastbare. Zo geef ik onder andere excursies wichelroedelopen waarbij ik mensen de natuurlijke energetische velden in het gebied laat zien met behulp van een wichelroede.’ Een wichelroede is een L-vormige stok die door op speciale manieren te bewegen aan de houder doorgeeft waar bijvoorbeeld water, bijzondere energie of een ander geologisch fenomeen in de aardbodem zit.

Naast het lopen met de wichelroede werkt de boswachter maandelijks mee aan het televisieprogramma ROEG! (dialect voor ‘ruig’) van RTV Drenthe. ‘Ik zag mijzelf als boswachter wel in de natuur wandelen, met een motorzaag werken en paden onderhouden. Misschien af en toe eens een excursie geven. Maar werken voor de televisie vind ik ook ontzettend leuk om te doen. Met de vaste presentatrice van het programma ga ik het veld in en laat ik de verschillende aspecten van de Drentse natuur zien. We zijn bijvoorbeeld vorig jaar zomer, bij hoge uitzondering want je mag er niet varen, per duwboot een stuk de Drentsche Aa afgevaren.’

Het lezen van het landschap

Meewerken aan het tv-programma sluit voor Van Son nauw aan bij zijn missie. ‘De natuur moet toegankelijk zijn. Ik wil haar zoveel mogelijk in begrijpelijke taal uitleggen aan mensen die er geen verstand van hebben. Want natuur is belangrijk en moet bovendien beschermd worden. En dat kun je alleen maar doen door er over te vertellen en het aan mensen te laten zien. Dat is voor mijn kinderen en alle generaties na ons belangrijk.’

‘De natuur moet toegankelijk zijn. Ik wil haar zoveel mogelijk in begrijpelijke taal uitleggen.’

Een van zijn bosgebieden is de Strubben-Kniphorstbosch, op ongeveer 15 kilometer van Assen, het eerste én grootste archeologisch reservaat van Nederland. Het gebied valt onder de monumentenzorg en ligt vol met archeologische sporen als hunebedden, middeleeuwse karrensporen en grafheuvels. ‘Ik trek regelmatig dat gebied in om mensen te laten zien dat het ribbelachtige landschap eigenlijk karrensporen zijn van duizend jaar geleden. Ik help mensen het landschap te lezen. Als ik bijvoorbeeld karrensporen aanwijs en mensen even later zelf zo’n spoor herkennen, vind ik dat geweldig.’

Werkgroep

Naast het vertellen over de natuur en de geschiedenis van zijn werkgebied kent Van Son ook een andere kant van natuurbeleving. Dit kwam op zijn pad tijdens de herinrichting van de Strubben-Kniphorstbosch. Er waren mensen die hem wezen op de daar aanwezige energetische velden. Deze worden ook wel aardstralen genoemd. De aanwezigheid van deze velden is nooit bewezen, maar als ze bestaan zijn ze volgens de geldende theorieën afkomstig uit de aarde, bedekken ze de aarde en oefenen ze invloed uit op alles wat er leeft. ‘Samen met een paar collega’s en die groep mensen ben ik aan de slag gegaan met deze velden. De Energetische Werkgroep werd opgericht en zo kreeg ik mijn eerste ervaring met de wichelroede. Ik merkte tijdens mijn eerste wandeling met zo’n ding hoe hij tot drie keer toe bewoog op een bepaalde plek. Voor mij was dat genoeg om te weten dat daar iets moest zijn. Wat het precies is weet ik niet en hoef ik ook helemaal niet te kunnen verklaren. Ik vind het gewoon leuk. Het bewegen van de wichelroede zie ik als een positief verschijnsel. Ik denk dat als je in een nieuwbouwwijk loopt, dat dat soort krachtenvelden er veel minder zullen zijn. Er is daar veel meer gegraven en gebouwd in de bodem. Daarom wil ik anderen ook graag meenemen en het wichelroedelopen laten ervaren. Ik merk dat er om mij heen veel mensen zijn die hier toch wel open voor staan.’

Tijdens de herinrichting van het Strubben-Kniphorstbosch hebben Van Son en zijn collega’s zoveel mogelijk rekening gehouden met de energetische waarden die de werkgroep aanwees. ‘Als het de planvorming niet heel erg in de weg zat, hebben we bijvoorbeeld bepaalde boomgroepen laten staan waar veel energie omheen zit. De groep mensen wierp zich op voor de bescherming van de energetische waarden die in het gebied leven. Zij vinden het waard dat het beschermd wordt en wij hebben het kunnen beschermen omdat zij ons daarop wezen. Voor hetzelfde geld had er een heel bijzondere boom gestaan of een minuscuul zeldzaam paddenstoeltje waar wij het bestaan niet van af wisten. Als ik iets niet weet, kan ik het ook niet beschermen.’